Smaakmakers van de maas
52 jaar op het water. En 2,5 jaar aan boord bij Spido. Zet deze twee collega’s naast elkaar en je krijgt geen generatiekloof, maar chemie. Lieuwe Ferwerda, corporate captain en wandelende maritieme encyclopedie. Kate Huizer, horeca-onderneemster pur sang die het water opnieuw ontdekt. Samen geven ze Koninklijke Spido een nieuwe smaak. Letterlijk. Dit is geen rondje varen meer. Dit is beleving.
Levenswerk
“Het is een wezenlijk deel van mijn leven geworden.” Lieuwe zegt het rustig, maar het zegt alles. Spido’s corporate captain zit inmiddels 52 jaar in zijn rol. En stoppen? Daar denkt hij niet eens aan. “Ik heb pas nog een cursus gedaan: deskundige passagiersvaart. Weer een certificaat voor vijf jaar. Dus ja… ik ga nog even door.” Hij lacht, maar het is geen grap. “Ik zou het niet kunnen missen. Alles wat hier gebeurt op de rivier… ik volg het. Ik lees erover. Ook na mijn pensionering vond ik het geweldig om onderdeel van Spido te blijven. Het eind is echt nog niet in zicht.”
Waar anderen aftellen richting hun pensioen, doet Lieuwe het tegenovergestelde. “Vroeger gingen mensen met 58 met de VUT. Die waren al jaren aan het tellen hoeveel dagen ze nog moesten. Dat vond ik juist een bedreiging. Ik wil daar helemaal niet mee bezig zijn.” Hij kijkt even naar buiten, richting het water. “Als de balans klopt… werk, privé, dingen die je leuk vindt… dan geeft dit werk alleen maar invulling en bevrediging. Leuke mensen, blije mensen.”
Van restaurant naar rivier
Kate werkt er 2,5 jaar. Vanuit het Spido-kantoor aan de kade organiseert zij dag- en thematochten en kleine en grote events. En soms gaat ze mee aan boord voor die laatste puntjes op de i. Ze praat alsof ze nooit anders heeft gedaan. “Ik draai het getal gewoon om”, lacht ze. “Lieuwe 52 jaar, ik 2,5. Mooie balans toch?” Ze kende Spido vooral van de rondvaarten. En via verhalen. “Mijn oom, Hans Borst, heeft hier gewerkt als hofmeester, misschien zelfs mededirecteur, dat verhaal verandert nog wel eens”, zegt ze droog. Maar de echte verrassing kwam pas toen ze zelf bij Spido begon. “Ik wist niet dat ze zoveel deden. Thematochten, events, diners… dat hele stuk kende ik niet. En juist dát trok me.”
Na 21 jaar een eigen restaurant verkocht ze haar zaak. “Ik dacht: ik ga alleen maar leuke dingen doen, maar na anderhalf jaar vakantie verveelde ik me kapot.” Dus solliciteerde ze. “Het moeilijkste? Werken voor een baas”, lacht ze.” Even stil. “Maar dat voelt hier niet zo. Ik zeg altijd: ik ben aangenomen bij een familie.”
Perfecte partner
Waar Lieuwe en Kate elkaar vinden, is hun gemeenschappelijke drive. “I never settle for less. 21 jaar horeca overleef je niet als je niet meer doet dan een ander. Recessie, corona, personeel… je staat altijd aan.” Dat motto neemt ze mee naar Spido. “Alleen moest ik hier leren om mezelf soms een beetje te temperen, want het is niet van mij, maar ik werk wel alsof het dat wél is.”
Lieuwe knikt. “Dat is precies waarom het zo goed werkt tussen ons. Die betrokkenheid. Dat gevoel voor detail. Alles moet kloppen. “Het schip. De bloemen. Het eten en de drankjes. De kleding. De ontvangst. Alles. Daar heb ik in Kate een perfecte partner gevonden.”
Wijn, spijs en een dansje aan dek
Wat Spido met de thematochten nu doet, is geen bijzaak meer. Het is een richting. “Er is op dat vlak nog zóveel te winnen op het water”, zegt Kate. En dus wordt er gebouwd aan allerlei concepten. Wijn & Spijs Cruises, Seafood Cruises, Let’s Meat at Spido’s, Whisky op de Maas, Zomeravond Cruises met live Latinmuziek, cocktails, dansen aan dek. De eerste keer hadden we 30 man. Daarna 130. Het leuke is: ook als klein bedrijf kun je ‘aanhaken’ voor een teamuitje. En voor events werken we ook samen met onze buren, zoals skybar-restaurant Celest, de Euromast en musea.”
Lieuwe vult aan: “Het mooie is dat je je eigen interesses erin kwijt kan. Ik houd van wijn, literatuur, muziek. Dan sta ik ineens als sommelier verhalen te vertellen. Dat is die diversiteit.” Maar het gaat verder dan sfeer. “Het moet altijd 100 procent kloppen”, zegt Kate. “Mensen geven geld uit. Dan moet je ze iets goeds bieden. Varen, eten, drinken, entertainment. Alles in één. En dat werkt. Vaak zijn de thematochten helemaal uitverkocht.”
Familiegevoel
Wat opvalt: ze praten allebei niet over Spido als een bedrijf, maar over een gevoel. “Vrijheid”, zegt Kate. “Als ik dat niet had, was ik hier na een half jaar weggeweest.” Lieuwe: “En vertrouwen. Waardering. En onze goede band met de directie, Richard en Leo Blok.” “Zeker. Dat maakt het verschil”, beaamt ook Kate. “Ik heb veel respect voor deze twee rasondernemers.”
Ze kijken elkaar even aan. “En wij houden elkaar scherp”, zegt Kate. “Zeker”, zegt Lieuwe. “Zij zegt soms: het mag ook even minder. Neem een dag vrij. Dat deed ik vroeger niet.” “En andersom leer ik van hem”, zegt Kate. “Kennis. Structuur. Hoe het werkt op het water. Hij is echt een mentor.”
Leren niet te werken
Buiten Spido draait het allebei óók om leven. Gewoon echt leven. Lieuwe zoekt die rust in zijn gezin, in wandelen door Rotterdam met zijn vrouw, in een paar dagen weg, in een goed boek, klassieke muziek. “Mijn grootste passie is toch wel cruisen”, zegt hij bijna verontschuldigend. “Dat doen we ieder jaar wel twee keer. Dan ben ik natuurlijk met vakantie, maar ik kijk toch ook weer met een professioneel oog. Hoe zo’n schip functioneert, wat ze doen met techniek, entertainment, gastheerschap. Dat neem je toch mee naar Rotterdam.”
Kate heeft juist moeten leren om niet altijd aan te staan. “Ik heb moeten leren niet te werken”, zegt ze eerlijk. Na jaren zeven dagen per week in de horeca weet ze nu hoe kostbaar tijd is. Tijd met haar man, haar drie kinderen en sinds kort een kleinkind. “Dan maakt ineens heel veel niet meer uit. Cliché, maar waar.”
Zij en haar man werken allebei vier dagen. “Dat voelt als een bonusdag in de week. We reizen graag, gaan veel naar concerten, koken, doen wijnproeverijen, maar soms is het ook gewoon een kop koffie onder de overkapping en vogels die fluiten. Dan denk ik: ja, dit is ook rijkdom.”
Wat belangrijk is in het leven? Daar zijn ze opvallend eensgezind over. Niet het harder-harder-harder, maar tijd voor thuis. Ruimte voor creativiteit. Tevreden mensen om je heen. Werk waar je energie van krijgt, in plaats van dat het je leegtrekt.
Geluk op het water
Dan wordt het persoonlijk. Kate verstild even voordat ze begint. “Mijn vader zat ook op zee. Ik begreep hem vroeger niet. Hij zei altijd: ik ben nergens gelukkiger dan op het water. En nu… nu snap ik het.” Ze vertelt over het moment dat ze langs een schip voeren waar haar vader op had gewerkt. “Toen dacht ik: ik begrijp je, pap.” Voor Lieuwe is het minder uitgesproken, maar net zo voelbaar. “Het water… dat is vrijheid”, zegt hij. “Dat zit in je. Of niet.”
Ze lachen als het over hun samenwerking gaat. “We zitten soms echt op 110 procent”, zegt Kate. “Dan roep ik weleens: ik stop ermee!” Lieuwe grijnst. “En dan?” Kate lacht: “Dan sturen we elkaar ’s avonds een foto van een glas wijn en zeggen we ‘dat hebben we toch weer gedaan. Tot morgen.’”
“Spido mag in z’n handen knijpen dat jij niet stopt, Lieuwe. En ik wil nog zoveel van je leren.”
Whiskydiner voor havenbaronnen
Wat willen ze nog bereiken met de events en thematochten? “Breder”, zegt Kate direct. “Het maakt niet uit of je met een intiem event met 30 man vaart of een thematocht met 200. Elke gast moet van boord af gaan en zeggen: dit was fantastisch.” Lieuwe knikt. “Dat is het enige wat telt.” Hoewel de zomer nog moet beginnen, vertelt Kate trots over het Whiskydiner op de Prinses Amalia, dat voor eind dit jaar op de bucketlist staat. “Leuk voor de Rotterdamse havenbaronnen.”
En ondertussen blijft Lieuwe gewoon doorgaan. Met cursussen. Met certificaten. Met nieuwe plannen maken. “Zolang ik fysiek en mentaal kan… waarom zou ik stoppen? Leo Blok is het lichtend voorbeeld.” Kate kijkt haar mentor bewonderend aan en zegt het hardop: “Spido mag in z’n handen knijpen dat jij niet stopt, Lieuwe. En ik wil nog zoveel van je leren.”
