Handen uit de mouwen
Als het over de Rotterdamse haven gaat, denken we al snel aan containerterminals, imposante kranen en schepen die groter zijn dan menig mens zich voor kan stellen, of aan de nieuwste toeristische aanwinst, een architectonisch hoogstandje of een prestigieus stadsproject. Maar deze keer gingen mijn gedachten een andere kant op. Naar de mannen en vrouwen die de haven groot hebben gemaakt. De mensen van stavast. Van aanpakken. Van, zoals wij in Rotterdam zeggen: “handen uit de mouwen”.
Deze week bladerde ik door een aantal oude foto’s en mijn oog viel op een foto van Dries. Dries Poot was vrijwilliger aan boord, vertelde verhalen over vroeger aan onze gasten en was meestal te vinden op de boeg of in ‘zijn’ ankermachinekamer. Met zijn pretoogjes kon hij je als geen ander meenemen in de verhalen van vroeger.
Dries was namelijk als dertienjarige (!) naar zee gegaan. Had zonder paspoort wereldzeeën bedwongen. De verhalen van hem en over hem zijn talloos. Hoe hij als bootsman voor straf een matroos de hele nacht op het voorschip op de wacht liet staan voor de komst van een postboot, die natuurlijk nooit kwam. Hoe hij als bootsman in een ruim van 18 meter diep viel en pas drie weken later zijn ogen weer opendeed. Met een gescheurde blaas, een nierbekkenfractuur, al zijn vingers en pols gebroken. O ja, en nog een schedelbasisfractuur. De arts in Duitsland vertelde hem dat hij niet meer zou varen. Dries dacht daar anders over. Op zijn verjaardag gaf hij zichzelf het mooiste cadeau en was hij weer op de vaart.
Dries overleed in coronatijd. Hij kwam in het ziekenhuis, nam afscheid van zijn naasten, belde nog voor de laatste keer met zijn maatje en trok zelfstandig de stekker eruit. Waarom ik dit vertel, is omdat deze man mij enorm geïnspireerd heeft. Nooit borstklopperij, geen grootspraak. Altijd met een blik van iemand die weet waar hij mee bezig is en hiervoor leeft. Die passie heeft voor zijn vak.
Een schip als het ss Rotterdam vaart niet meer, maar bestaat nog steeds bij de gratie van mensen die er haar liefde aan betuigen. Voor vrijwilliger én medewerker is het niet zomaar een locatie.
Dries is niet meer, maar de mentaliteit zie je nog steeds terug. In een tijd waarin we graag praten over innovatie, duurzaamheid en de toekomst van de haven, is het goed om ook af en toe achterom te kijken, want de toekomst wordt gebouwd op de schouders van mensen als Dries. Misschien ligt daar ook onze les voor vandaag.
Soms is het genoeg om terug te grijpen op wat deze stad en haar haven groot heeft gemaakt: hard werken, nuchter blijven en samen de klus klaren. Kortom, het is tijd dat de Rotterdamse haven weer doet waar ze het beste in is: “de klauwen uit de mouwen steken” zoals Dries het zou zeggen.
