Wachten op het moment

Net terug van een klus, excuseert hij zich voor zijn werkkleding: een fluorescerend geel pak en lompe laarzen die een kwelling moeten zijn op deze snikhete dag. Eerst doet hij de zware rugzak af waar zijn apparatuur inzit, dan gaat zijn jack uit. Havenfotograaf Danny Cornelissen (51) is laconiek over de ontberingen: “Ik ben gewend geraakt aan het bloedheet of juist steenkoud te hebben, part of the job.”

Afhankelijk van de opdracht draagt hij een complete, verplichte uitrusting: “Brandvertragend gecertifieerd fluorescerend jack en broek, riggers (werklaarzen met een stalen neus, red.), een helm met een groothoekbril als er zuren in de buurt zijn, oorschelpen, een lampje, extra oordoppen, een drijfvest en een veiligheidsbril. En bij de industrie mag je geen telefoon bij je hebben wegens explosiegevaar.” Met name de laatste twee jaar zijn de veiligheidseisen enorm opgeschroefd, weet Cornelissen. “Een goede zaak, hoewel het ook weer niet door moet schieten. Maar los van de regels is veiligheid een bewustzijn. Je moet ook zelf nadenken en zo min mogelijk aan het toeval overlaten.”

Parfum
De drang om momenten vast te leggen, nam al vrij jong bezit van Cornelissen. “Ik zocht naar foto’s van mijn vader uit de tijd dat hij als steward op de Holland-Amerika Lijn voer, helaas tevergeefs. Ik realiseerde me toen al dat een foto in het nú niets zegt, maar later waardevol is. Foto’s zijn een geheugensteun. Het is net als met een geur, een parfum. Het roept iets op en je gaat terug in de tijd.”

Op zijn negende vond Cornelissen thuis een fotocamera  – “Met rolletjes nog uiteraard, een best wel dure hobby” – en kiekte hij mens én haven. Bij voorkeur tegelijk: “Het viel me op dat er veel foto’s van schepen zijn, maar zonder mensen erop. Dat ben ik gelijk al anders gaan doen.” De fascinatie voor de haven en schepen lag voor de hand: “Ik ben opgegroeid in Rozenburg, in een rijtjeswoning onderaan de dijk. Als er een schip voorbij kwam, hoorde je een bromgeluid en begonnen de ruiten – enkel glas – te trillen. Er moet altijd water in mijn buurt zijn. Water staat voor vrijheid.”

Droom
Niet dat Cornelissen van jongs af aan beroepsfotograaf wilde worden. Kraanmachinist, dat was de droom en de weg ernaartoe een lange. “Na militaire dienst ging ik bij Broekman aan de slag. Eerst als auto handler en later deed ik veiligheidsinspecties, ofwel PDI’s. Ik was toen al geschoold automonteur.” Bij SHB kwam hij een stap dichterbij zijn doel: “Ik werd radioman. Die staat in contact met de kraanmachinist.” Na nog een aantal andere functies ontwikkelde Cornelissen zich tot allround havenwerker. En dan, na een opleiding bij RST, ziet hij een droom in vervulling gaan en gaat eindelijk de kraan op. Totdat een ernstig auto-ongeluk roet in het eten gooit. “Ze moesten me uit de auto knippen.”

Speeltuin
Hij heeft er blijvend pijn in zijn nek aan overgehouden. Lang verhaal kort: in 2009 ging de SHB Havenpool op de fles en stond Cornelissen op straat. “Daarvoor had ik al een fotografiebedrijfje opgestart – iedereen daar deed er van alles naast. Mijn netwerk werd snel groter. Ik had geen dag vrij meer, dus stress thuis. Om die reden heb ik gesolliciteerd bij Maersk waar ik nog twee jaar chauffeur ben geweest.” Daarna gooide Cornelissen definitief het roer om. Zijn ervaring als havenwerker, echter, komt hem als professioneel fotograaf nog steeds van pas: “Het is een bekende speeltuin. Ik ken de logistiek, de veiligheidsnormen en spreek de taal van de haven.”

Traantje
De inhoud van de rugzak wordt getoond: een Nikon 750 D, prime lenzen en een reservetoestel. “Ik heb in totaal zes camera’s”, vertelt Cornelissen, “voor als er één kapot gaat of in het water terecht komt. Dat is weleens gebeurd, toen viel er tweeduizend euro in het water. Ik dacht verzekerd te zijn, maar dat bleek niet het geval. Toen heb ik wel een traantje gelaten ja.”  Met zijn bedrijf Portpictures.nl bedient hij klanten in de maritieme sector, de industrie, de offshore, het verzekeringswezen en de toeleveranciers. De perfecte foto? “Een beeld waarop alles juist is voor de klant. Met de juiste PBM’s (beschermingsmiddelen, red.);  mensen op de foto moéten voldoen aan de veiligheidsvoorschriften. Verder moeten de werkzaamheden van de klant zichtbaar zijn en de foto ‘schoon’. Kortom, een achtergrond zonder rommel.”

All weather
Waar weinig mensen bij stilstaan, is dat een havenfotograaf zich ook voorbereid op een opdracht. Althans, Cornelissen wel. Soms zelfs urenlang. Qua kleding en cameraopstelling, maar ook bekijkt hij op de site ‘Marine Traffic’ van tevoren altijd welke schepen er liggen en hoe druk het is. “En als ik de volgende dag aan boord moet fotograferen, kan ik met behulp van online informatie meestal ook wel inschatten of en hoeveel vertraging er is.”

Zoals gezegd is Cornelissen een all weather fotograaf. Hij laat een foto zien van een roeier die aan het werk is in barre omstandigheden. “Het was min twee, het waaide, het sneeuwde, maar ik had mijn handschoenen in de auto laten liggen. Het scheelde niet veel of mijn vingers waren bevroren.” Dag-, avond- of zelfs nachtwerk is hem ook om het even: “De haven draait immers vierentwintig uur per dag. Ik wil als het even kan laten zien wat mensen in de haven en op de schepen meemaken.”

Mysterieus
Hij heeft wat van zijn favoriete beelden meegenomen. “Een van de leuke dingen van fotograferen in de haven is dat je ook momenten vastlegt die nooit meer terugkomen of dingen die je nooit meer terugziet. Deze bijvoorbeeld, dit is het kraanschip Hermod dat vorig jaar is gesloopt.” Een andere door hem geliefde foto is gemaakt bij overslagbedrijf EBS, waar de bulk van een schip in de silo’s wordt geladen: “Door de optrekkende mist heeft het iets vaags, iets mysterieus. En ik heb net zo lang gewacht tot er ook een havenwerker in beeld kwam. Voor het contrast. Fotograferen is namelijk ook wachten. Wachten op hét moment.” Een avondfoto boven Vopak is een kunstwerkje. “Wat ik hieraan bijzonder vind, is de industriële compositie en de bewegende windmolen erachter.”

Hij heeft al duizenden havenfoto’s geschoten, maar Cornelissen krijgt er nooit genoeg van. Integendeel: “Met iedere opdracht begint het avontuur weer opnieuw.”