Van de Engelse zuidkust naar de Rotterdamse Wijnhaven

Achter iedere scheepsnaam schuilt een verhaal. In deze rubriek gaan we op zoek naar schepen met een bijzondere achtergrond. Deze keer: de Britse gastropub Vessel 11.

Op de achtergrond staat zachtjes muziek op. Kleurig behang, bruine leren banken en tapijten: welkom in de huiskamer van Vessel 11. Eigenaar Dirk-Jan Visser zit met een kop koffie in zijn hand op een fluwelen stoel. Hij wijst naar een souvenirbordje aan de muur waar tussen de Erasmusbrug en de Euromast ook het schip staat geschilderd. “Best maf om te zien dat dit schip ook een beetje een icoon van Rotterdam is geworden”, zegt hij met een glimlach. Want wie kent dat felrode brandweerschip aan de Wijnhaven nou niet?

Engels DNA

En daar moet even ingegrepen worden, want de V11 is namelijk geen brandweerschip geweest, maar een lichtschip. Het heeft van 1951 tot 1988 dienst gedaan als varende vuurtoren op de Ierse zee. Lichtschepen hebben een vaste positie op het water waar het bouwen van een vuurtoren niet mogelijk is. De Vessel 11 is in opdracht van Trinity House gebouwd op een werf aan de Engelse zuidkust. Vessel is dan ook Engels voor vaarvoertuig, het cijfer 11 laat zien dat de V11 het elfde lichtschip is wat deze zeenavigatie- organisatie heeft gebouwd. In 1995 is het schip door Gus van der Loodt naar Rotterdam gehaald en sindsdien ligt zij in de Wijnhaven.

‘Het was een enorme twist waarbij onze wereld een klein beetje instortte’

Keerpunt

De brandende vraag aan Visser: hoe kom je eraan? Daarvoor gaan we terug naar 2012. “Mijn vrouw Brontë heeft een politieke achtergrond, ik kom uit de muziekwereld als geluidstechnicus”, vertelt hij. “We kwamen op een punt in onze carrière waarbij we ons afvroegen of we hiermee oud wilden worden.” Het antwoord was nee, wel met iets sociaals. “Toen zijn we gaan brainstormen en ontstond het idee om een muziekpodium te beginnen met een bijzondere locatie. ‘Op het water’ kwam voorbij en we zijn gaan zoeken naar een geschikt schip.” Dat bleek nog knap lastig te zijn. “We wilden een stilliggende locatie en daarbij vielen veel schepen af, omdat een schip ook een soort gebouw wordt. Dan gelden er regels waar maar weinig schepen aan kunnen voldoen.”

Maar toen stuitte Visser op een lichtschip in Amsterdam (er liggen in totaal zeven lichtschepen in Nederland, red.). De eigenaren van het schip zochten uitbaters om het te runnen. “We hebben een jaar lang alles uit de kast getrokken om het rond te krijgen. Ik had zelfs samenwerking gezocht met de Melkweg. Alles zag er rooskleurig uit, totdat het moment daar was om het contract te ondertekenen. Het koopbedrag van het schip werd onverwacht verhoogd en dat werd ons echt te gek. Een enorme twist waarbij onze wereld een klein beetje instortte.”

Sunday Roast

Wel liet een van de eigenaren weten dat er in Rotterdam een lichtschip lag dat misschien te koop stond. “We hebben een dag in de put gezeten, maar daarna heb ik het schip gegoogled en zijn we de auto ingestapt om te gaan kijken.” Toen was de Vessel 11 nog tappasrestaurant Tinto. “We wilden eerst het schip naar Amsterdam trekken, maar we voelden ons in Rotterdam zo welkom om het concept uit te dragen dat we besloten om te blijven. De stad zat er toen ook op te wachten, zes jaar geleden moest je goed zoeken voor livemuziek.”

De Melkweg wilde alleen in Amsterdam opereren en daarom besloot het echtpaar ook aan de slag te gaan met horeca. “Je hebt het nodig om het concept te laten werken, het schip zou ook te groot zijn voor alleen livemuziek”, zegt Visser. Ze leerden de kneepjes van het vak van de eigenaren van Tinto en namen in 2013 het schip over. Het eerste jaar bleef het een tappasrestaurant, daarna hebben de nieuwe eigenaren geleidelijk hun Engelse concept aangebracht. “We wilden terug naar de herkomst van het schip. Brontë komt uit Engeland dus die wist daar wel raad mee. Een gedurfd concept, want de meeste mensen denken dat de Engelse keuken voornamelijk bestaat uit fish and chips. Maar kom eens onze Sunday Roast proberen.”

‘De stad zat er toen ook op te wachten, zes jaar geleden moest je goed zoeken voor livemuziek’

Nog een lichtschip

Het bovendek van het schip is het restaurantgedeelte, bij het onderdek is het muziekpodium te vinden waar regelmatig indie rockbands optreden. Wie een goed geheugen heeft kan zich herinneren dat er in de jaren 90 nog een ander lichtschip in de Wijnhaven lag waar ook muziek werd gedraaid, alleen net even anders. “De Barocca was een berucht fenomeen in het uitgaanscircuit van Rotterdam en lag iets meer naar achteren”, zegt Visser, wijzend richting de Oude Haven. “Een plek waar dingen gebeurden die alleen konden in de jaren 90. Het raakte in de problemen door drugs en geweldincidenten. De gemeente was er klaar mee en het schip kon vertrekken.”

Daarmee zag Gus van der Loodt zijn kans schoon, want iedereen kende het lichtschip en wist waar het lag. “Veel mensen denken daarom dat de Vessel 11 het voormalige Barocca is”, lacht Visser. Van der Loodt zag daarna meerdere uitbaters op de fles gaan. De Vessel 11 raakte in verval, de eigenaren van het restaurant Tinto kochten het lichtschip in een zeer slechte staat. “Inmiddels is het schip zes jaar in onze handen en is het een kerngezond bedrijf!”, zegt Visser trots.

Is hun droom nu dan toch uitgekomen? “Absoluut”, knikt Visser, “al hebben we behoorlijk met twee vingers aan de dakrand gehangen. We hebben veel hulp gekregen van anderen, waar we erg dankbaar voor zijn.”

En doet het licht in de toren het nog? “Jazeker! Alleen hebben de buren die liever niet aan omdat hij zo fel is.” Dan kunnen wij maar één conclusie trekken: de Vessel 11 heeft het dan vast goed gedaan op de woeste zee van Ierland!