De love boat

De koopkrachtigen onder ons kunnen in de wintermaanden een unieke eilandhopreis maken naar bijvoorbeeld de Cariben. Voor bedrijven worden uitjes op maat georganiseerd. Het zijn de broodnodige inkomsten bestemd voor het onderhoud van de Rotterdamse Eendracht, maar bovenal om mogelijk te maken waar het hart van Nanda Overdevest (34), directeur van de Stichting Zeilschip Eendracht, sneller van gaat kloppen: mensen die het om allerlei redenen minder hebben getroffen, de dag of week van hun leven bezorgen!  

‘Eerste vrouwelijke directeur Stichting Zeilschip Eendracht!’, kopt een persbericht in 2016. “Dat was in dit wereldje, ook gezien mijn leeftijd, best wel bijzonder”, erkent Overdevest. Ze paste helemaal in het plaatje van het visionaire bestuur: “Men wilde vernieuwing, verjonging en samenwerkingen aangaan met het bedrijfsleven. Kortom, nieuw elan.” De Eendracht was bekend terrein voor  de directeur. Ze werkte er al twee jaar, direct na haar studie.  Ook dat bleek een punt in haar voordeel: “Ik heb altijd contact gehouden met Eendracht en de meeste mensen kende ik nog. Men vond het belangrijk dat er iemand kwam met draagvlak in de hele ploeg.”

Het verschil
Tijdens een onderbreking van tien jaar deed Overdevest ervaring op in onder meer sales, marketing,  evenementenorganisatie en als crewmanager bij een rederij. “Daarna verving ik bij Eendracht tijdelijk een salesmanager. Na vier maanden ging de directeur weg en toen ging het balletje rollen.” Zeilen kan ze niet  – “Ik ben walkapitein” – maar ze geniet met volle teugen van het leven aan boord. Van dagtochtjes en zeereizen tussen Rotterdam en Engeland tot twee maal eilandhoppen in het Caribisch gebied. “De Eendracht kan in kleine haventjes aanleggen waar cruiseschepen niet kunnen komen. Dan met een bootje naar de mooiste stranden, barbecue mee, heerlijk.” De leukste aspecten van haar werk: “Het commerciële combineren met goede doelen, dat je voor jongeren het verschil kunt maken en de uitdaging om driehonderd vrijwilligers – de Eendracht is een vrijwilligersschip – te motiveren.”

Warm gevoel
Een rondleiding op de grootste driemastschoener van Nederland zit er niet in. “Op de Noordzee nu, helaas. We varen vijf dagen heen en weer naar Engeland met leerlingen van het Scheepvaart en Transport College. Het is oorspronkelijk als opleidingsschip gebouwd, om de nautische kennis te behouden nadat alles gemotoriseerd werd.” In plaats van een rondleiding, een lofzang van Overdevest: “De Eendracht is een heel stoer schip dat veilig is gebouwd. Er is een hoge verschansing en alle zeilhandelingen gebeuren vanaf dek. Je hoeft dus niet in masten te klimmen.” Een warm gevoel krijgt ze ervan, een familiegevoel: “Iedereen is welkom en het is zo gezellig aan boord! Als je één keer mee bent geweest, ben je besmet met het virus. We hebben veel terugkerende klanten.”  De Eendracht hóórt in de Rotterdamse haven, vindt Overdevest. “Geen twijfel aan. We zijn destijds niet voor niets omgevlagd van Scheveningen naar Rotterdam. De bedrijven die ons steunen, zitten in de regio en ook qua mentaliteit horen we hier. Wij zijn aanpakkers.”

Zelfvertrouwen
Zoals gezegd, is er een nieuwe wind gaan waaien. Overdevest: “Onze doelstellingen zijn van oudsher gericht op jongeren, maar we trekken het nu breder. Ook voor ouderen, zieken en kansarmen willen we het verschil maken, wij zijn er voor de hele samenleving.” Bij Eendracht weten ze allang hoe samen varen zelfs therapeutisch kan werken. “De kernwoorden zijn: samenwerken, discipline en zelfvertrouwen. Dat gaat vanzelf, op een heel natuurlijke manier”, licht de directeur toe. “De kracht van de Eendracht is dat je automatisch mee gaat helpen, anders val je buiten de groep en heb je geen leuke tijd. Onze kwartiermeesters, de leiders van de wacht, zijn echte sfeermakers en getraind om iedereen erbij te betrekken.”

Mobieltje
Speciaal geschikt dan ook voor mensen die al dan niet tijdelijk buiten de boot zijn gevallen, weet Overdevest. “Het is een sociaal gebeuren, je leert van elkaar. Je bent een team, je wilt niet dat iemand jou laat vallen, dus doe je dat zelf ook niet. Bovendien is er een duidelijke structuur, je weet precies waar je aan toe bent. In het algemeen gebeurt er iets bijzonders op zee. Je bent aan elkaar overgeleverd, dus ontstaat er iets. Aan boord komt iedereen goed tot zijn recht. Geen ADHD-pillen nodig, geen mobieltje, je kunt al je energie kwijt en je moet wel met elkaar praten.” De, volgens Overdevest ‘tomeloos enthousiaste’, bemanning  gaat uit van een positieve benadering. “Er wordt benadrukt wat mensen wél kunnen. Jongeren zien ook: als ik wel meedoe, wordt dat gewaardeerd. En dat ze vrienden kunnen maken. Dat nemen ze dan weer mee naar school.”

Vallende ster
Een beloning, vertelt Overdevest, was vorig jaar een 9.2. Het hoogste waarderingscijfer, gegeven door jongeren van Het Vergeten Kind. “Sommigen willen niet naar huis of slapen met de foto’s onder hun kussen.” Verder zit haar hoofd vol herinneringen aan gebeurtenissen en uitspraken die haar ontroeren, blij maken en die vooral bevestigen dat Eendracht de juiste koers vaart. “Varen met jongeren van Het Vergeten Kind, de Heppie-vakanties. Dan zitten we in de ‘theetuin’ op het achterdek en vragen we: ‘Wie is er weleens in het buitenland geweest?’ Er steekt maar één kind zijn vinger op: ‘Naar België’. Op dat moment vertellen we dat we in Engeland zijn. Ze gingen helemaal uit hun dak! Met een vallende ster mogen ze een wens doen. Een meisje wenst: ‘Dat ik nog één keer een Magnum eet…’ Ook heel bijzonder zijn de jongerenreizen met ex-kankerpatiënten. Ze leren wat hun lichaam weer aankan.” Overdevest grinnikt: “Of gewoon een dagje op de Maas met ouderen. In plat Rotterdams: ‘Truus, hang niet te ver over de reling, anders valt je kunstgebit eruit’.”

Support
De begeesterde walkapitein wil het aantal goede doelen reizen uitbreiden. Ze draait er niet omheen: dat is ‘slechts’ een kwestie van geld. Daarom timmert Overdevest flink aan de weg om contacten te leggen met het bedrijfsleven. “Dat is elk jaar weer een uitdaging, Eendracht is altijd op zoek naar bedrijven die zich aan ons willen binden. We hebben sponsoren die ons financieel ondersteunen, maar ook in natura. Van een auto met reclame tot het met korting uitvoeren van werkzaamheden aan boord en bedrijfsuitjes.” Haar tweede oproep betreft vrijwilligers, de zogenoemde ‘Eendjes’. “Als iemand uitvalt die veel vaart, moeten daar soms wel zes nieuwe Eendjes tegenover staan”, verklaart ze de behoefte. “We hebben tien vaste bemanningsleden die worden afgelost door vrijwilligers van 18 tot 68 jaar in allerlei functies die minimaal tien dagen per jaar willen varen.” De beloning, behalve avontuur en verse zeelucht: “Een sociaal netwerk. Vrienden voor het leven.”